W związku z ostatnimi doniesieniami z Japoni i paniką wśród "ekologów" chciałbym rozwiać kilka wątpliwości dotyczących energetyki jądrowej.
1. Energia jądrowa jest energią pochodzącą ze źródeł nieodnawialnych.
Mit.
Wg. badań Nuclear Energy Agency/OECD „geologicznie zidentyfikowane zasoby uranu mogą pokryć potrzeby obecnego programu elektrowni jądrowych przez okres 100 lat, wszystkie konwencjonalne zasoby uranu przez 300 lat oraz wszystkie zasoby konwencjonalne zwiększone o uran występujący w fosfatach przez okres 700 lat.”[1]
Dodatkowo wprowadzenie IV i V generacji reaktorów spowoduje zwiększenie potencjału zasobów uranu geologicznie zidentyfikowanych „do zaspokojenia potrzeb przez 3000 lat pracy obecnego światowego stanu elektrowni jądrowych, wszystkich konwencjonalnych zasobów uranu przez okres 9000 lat oraz wszystkich zasobów konwencjonalnych zwiększonych o uran występujący w fosfatach przez 21000 lat.”[2]
Jak widać z czasem potencjalne zasoby będą rosnąć, a nie maleć. Trudno więc mówić o źródłach nieodnawialnych. Dodatkowo część izotopów promieniotwórczych powstaje samorzutnie w wyniku naturalnych procesów (np: zderzenia wysokoenergetycznych cząstek promieniowania kosmicznego z cząstkami w ziemskiej atmosferze) lub można otrzymywać sztucznie w akceleratorach.
2. Odpady z elektrowni jądrowych są śmiertelnie niebezpieczne i nie ma co z nimi zrobić.
Mit.
Na początek trzeba zaznaczyć, że odpady promieniotwórcze powstają nie tylko w elektrowniach jądrowych. Szpitale, czujniki dymu (Am241), przemysł (również spożywczy), a nawet szkolnictwo, generują tego typu odpady. I należy je składować lub unieszkodliwiać bez względu na istnienie elektrowni. Polski również to dotyczy.
Składowisko Różanie pracuje od 1960 roku i nigdy nie stworzyło zagrożenia dla zdrowia okolicznej ludności. Właściwie to miasto i gmina Różana posiada najniższą zachorowalność na nowotwory w Polsce.[3]
Przede wszystkim wraz z rozwojem technologicznym energetyki jądrowej rośnie stopień wykorzystania paliwa. Tym samym maleje masa odpadów kierowana do ostatecznego składowania.
Dla porównania odpady produkowane przez elektrownię jądrową, które zostaną składowane to 3 m3/GWe-rok (dla reaktora PWR, czyli starej generacji)[4]. W przypadku elektrowni konwencjonalnej bazującej na węglu kamiennym to ponad 500 tys. ton/GWe-rok[5] (nie licząc emisji dwutlenku węgla). Przy czym odpady powęglowe również muszą być składowane na specjalnych warunkach, gdyż ich toksyczność jest wysoka i nie zniknie pomimo upływu lat (w przeciwieństwie do odpadów promieniotwórczych, które ulegają stopniowemu rozpadowi).
Rys. 3.3. Schemat postępowania z wypalonym paliwem: Z wodnego lub suchego przechowalnika przewożone jest ono albo 1)do ostatecznego składowania pod ziemią, albo 2) do zakładu przerobu paliwa wypalonego, z którego wraca do elektrowni jądrowej do ponownego wypalenia. W tym drugim przypadku pod ziemię usuwane są tylko odpady wysokoaktywne, bez plutonu i uranu.
[źródło rysunku i opisu: http://www.elektroonline.pl/a/3289/2,Czy_powinnismy_obawiac_sie_odpadow_radioaktywnych,,Energetyka]
Jak widać elektrownie jądrowe produkują mniej odpadów i są one mniej niebezpieczne od, wydawało by się, bezpiecznego węgla. W wyniku spalania węgla do atmosfery są emitowane odpady promieniotwórcze, jak również w żużlach i popiołach po wypalaniu węgla znajdują się radioaktywne cząsteczki. Nie są one w żaden sposób zabezpieczane tylko trafiają prosto do atmosfery lub na hałdy. Nikt się nie interesuje tego typu odpadami.
Natomiast w przypadku odpadów z elektrowni jądrowych zabezpieczenia są wystarczające, by promieniowanie nigdy więcej nie trafiło do biosfery. Przede wszystkim odpady zatapia się w szkle, następnie zamyka się je w pojemniki z miedzi lub stali nierdzewnej, otacza się to żeliwem lub stalą, potem gliną bentonitową, a następnie składuje 500 – 900 metrów pod ziemią. Prędzej nastąpi całkowity rozpad niż odpady radioaktywne wrócą z powrotem na powierzchnię.
Odpady pozostałe po paliwie użytym do uzyskania energii potrzebnej jednemu człowiekowi przez całe życie ów człowiek mógłby zmieścić w dłoni. Byłby to dysk o średnicy kilkunastu centymetrów będący zeszkliwionymi odpadami radioaktywnymi.
[1] AEN/NEA : Nuclear Energy Outlook- 2008, Nuclear Energy Agency/OECD, 2008
[2] doc. dr Tadeusz Wójcik „Energetyka jądrowa a bezpieczeństwo energetyczne”
[3] Iwanowska J. Prawda o Różanie, Wiedza i Życie, maj 1990, str. 43.
[4] EXTERNE 1995: Externalities of Energy, Vol. 1-7, published by European Commission, Directorate General XII, Science Research and Development, EUR 16522, Luxembourg, 1995
[5] Włodarski J.: Składowanie odpadów promieniotwórczych, referat na sympozjum: Czysta i bezpieczna? Elektrownia jądrowa w Polsce, Polskie Towarzystwo Badań Radiacyjnych, Polskie Towarzystwo Nukleoniczne Państwowy Zakład Higieny Warszawa, 11 marca 2005 r.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz